die klank wat my siel maak

in hierdie winter klimaat 

droom ek van 

warm gedagtes wat 

my hele wese 

sal 

oorneem

ek swem in 

die klank wat 

my siel maak

swem vooruit totdat 

ek in 

die klank 

wat jy maak 

in swem

ons harte maak 

geluide wat ons 

van 

mekaar 

laat 

hou

 - Lara Kirsten

Forestspeak

Hemmed in by tangled trees,

wrangling with feelings

twined by unkind deeds

I hear nearby

the woodpecker knocks

a rat-a-tat rhythm

alerting

the heart

to another beat;

the small birds flirt

with whirr and cracking

seeds and chirp;

and the leaf frond

at my face

has holes in its foliage –

the result here not of unkindness,

but also, after all,

of a lesser creature’s need.

                                                23^rd May 2015

 - Silke Heiss

Onklaar

In die Woordbybel op graffiti-banke

waarop kinders, koppe bymekaar,
jou ontleed,
is jy "nog nie", " verkeerd".

Hier
waar mens bloei as jy jou raaksny,

is jy
ek:

onklaar,

nog nie klaar nie

en verkeerd.

 - Alvené Appollis-du Plessis

die Groot Gedig hy is oppad

die Groot Gedig hy is oppad

hy is al lankal oppad

dis net jammer dat hy nog nie gearriveer het nie

ek hoor hom aankom al vir jare lank

maar hy kom net nie nader nie

die Groot Gedig is definitief oppad in my rigting

ek sien hom sidderend op die horison

hy is aan’t beweeg

maar hy is nog so ver

hy is luid en vol self-vertroue – dit kan ek hoor

hy tril met dawerende geskal

hy is nie skaam vir die atmosfeer en wêreldtoestand

sy treë is groot en kordaat

maar hoekom wil hy net nie nader kom?!

sy stem is helder soos ‘n klok

maar geen woord hoor ek van hom nie

die Groot Gedig hy is oppad

ek voel sy warm asem teen my haakskeen

my lyf is reg vir hom 

trots en fier loop ek deur elke dag

hoop sterk dat hy my sal raaksien

die Groot Gedig weet van my

ek weet dit

ek voel dit

ek dink die grootsheid van die Groot Gedig

hou hom terug

keer hom om te vinnig

sy verskyning te maak

ek vermoed dit is een moerse Groot Gedig

want hy vat regtig sy tyd

hoe kan ek nou krom staan en moed verloor?

dit is dalk die dag wat hy sy verskyning gaan maak

en my dan gaan mis kyk

moenie opgee 

staan gereed 
vir die Groot Gedig

 - Lara Kirsten

“Somernagdroom”

As ek kon,
sou ek wegkruip
tussen die metafore

van my gunsteling boek

waar lewe en dood
op mekaar se drumpels staan, en

oop deure,
toe deure is;

ek sou soos Gabi
vir Henry
met mankbeen en panfluit,
sigaret in die mond,
kies

en wens hy wou my intrek,
weer uitblaas,

verslaaf aan my bly

soos aan nikotien.

 - Alvené Appollis-du Plessis

waar ek opreg eg ek is

skryf skryf SKRYF

want dit is waar ek

opreg

eg

ek

is

my gedigte verval nie in

valse glimlagte en senu’agtige laggies nie

ek hou so van hulle onopgesmuktheid 

ek beny hulle vermoë om

onnodige babbel tics en stopwoorde te vermy

hulle is dikwels meer ek as ek

niemand anders behalwe my gedigte

mag woorde in my mond sit!

 - Lara Kirsten

Conversations

We laughed
a lot

often at each other
as we spoke –
endlessly –

of life,
its glory,
its grace
and its gutsy kindness
in these gutless times.

We laughed
less

at each other
as we spoke
too often in our minds

imprisoned by these errors
that keep you company.

 - Alvene Appollis-du Plessis

my voete wil die oneweredigheid van die lewe voel

jinne maar die beskaafde wêreld

het soveel gelyke oppervlaktes

elke gebou se staan-en-

werk-area perfek waterpas

huise biblioteke teaters

restaurante hospitale gallerye

winkels poskantore tronke hotelle

bang vir gly die afgrond in

elke stukkie grond so gesiviliseerd uitgelê met

baksteen en sement

teel en houtplank

niemand mag moontlik trip en val nie

my lyf smag na die bolling 

skerpte en hoekigheid

van rots

die minerale koelte en sonnige hitte

van steen

die modder en gritserigheid

van grond

ek kyk na die onderkant van my voete

kyk stip na die konkawe sool wat

net mooi pas oor die ronding van klip

en sekuur spring op die duine van sand

my voete raak nou regtig moeg vir hierdie 

alewige platvloersheid van bestaan

gee my die golwende heuwels

ongerepte klipkoppies en non-apologetiese kranse

daar is senuwees in my sole wat

die dorings en die elemente wil voel

my voete weier om te ontaard in

‘n luie bondel vel en

onuitgedaagde metatarsale bene

my voete wil die oneweredigheid van die lewe voel

agge nee! my hande en oë is so ongestimuleerd in

hierdie skoon-en-platgeskuurde beskawing

hulle hang leweloos aan my lyf met

geen doel om te klim en gryp

en klou en klouter nie

alles is net te netjies afgewerk

en vaart-en-voet-belyn ontwerp

tot vervelens toe geingenieur en geargitekteer

los julle passers en klip-malers!

laat die klippe in

hulle rondbonkigheid met rus!

 - Lara Kirsten

Glovebox 

Once I put my thoughts
into the cubbyhole
of the car
while driving,

and forgot them there,
lost them
when we sold the car,

and a new pair
of sunglasses.

Now I wonder
who wears them,

sees the world
more darkly.

 - Brian Walter

Haiku

Egyptian geese

– despite everything –

are still the lungs of god

*  *  *

ghalaghadi twisters,

tsunami, tornado:

whirlwinds of change

 - Brian Walter  

                        Off the Hook

When Yahaweh bragged to Job

He could land Leviathan any day He wished

– so great was His rod –

He took His own bait;

so as the Myth healed on through generations of minds

Jesus came

to get the Old Man

off

the hook

– and

save

Job’s kind.

                        (For Michael Appelt, 1/2/2015)

 - Norman Morrissey 

Haiku

childhood sight

– a large fish flashes in a stream –

when the world was rich

 *  *  *

called out of class

for speech lessons:

I had a lazy tongue

 *  *  *

I stuttered and lisped

reading “wasps’ nest”: they let me

leave a gap in sound

 *  *  *

I glance upward

without wandering outside:

deadlines at moonrise

 - Brian Walter

die seisoene

skil

die dae

kalm

een vir

een

van die rame

van

vensters

 sy regopstaan

in stukke

opgekap

uit gritserigheid

word die

vertederende

vreedsaamheid

van slaap 

gegiet

photos and poems - Lara Kirsten

Haiku

old edition, hardcover,

its smell, and such thoughtfulness:

the tasselled bookmark

*  *  *

the moth fluttering

for life: following, two wasps

precision flying

*  *  *

in fynbosveld

down, where the stem meets sand

– the stillness of god

 -  Brian Walter

            Home Ground

We grow old:

the madcap swirl

of bikes, bars, sore loves

cramping

into bounds

we once only could imagine,

governors

that someday

would settle our home ground.

 - Norman Morrissey

            More Human

As Leonardo said,

Death comes to us all

– but the thought of it

can make us

more

human.

 - Norman Morrissey

If this poem can teach you

If this poem
can teach you
folks who read English

this word
from the German:
Gewimmel.

How sounds it?
Ge –
as in gal;

wimmel
as in
virmell, or vimmell …

well …
I saw a gavimmell
of Malachite sunbirds

tousled by storm
in the Watsonias today –
bright emerald males

with tails and beaks
to speak of.
Proud could they be

and they were!
The Watsonias vimmelled
with green little lances of green

and some male stone chats between –
not out for the nectar,
but for the buzz –

the Gewimmel
of what humans call
metallic green –

feathers reflecting
unreproducible consciousness
in a foreign language.

If this poem
can teach you
that

I shall be
happy
indeed.

                                12th November 2014

 - Silke Heiss

Earth’s medicines

I passed through
a snowstorm of butterflies,

wide coral reefs of Watsonias
struck

by glints
of ten, fifteen Malachite sunbirds,

reached ethereal highways
of a sunray trapezium

stretched between tufty horizon
and the gushing gorge

where the Tyume River forges daily
through Space and Time.

I strode, mind-bowed
by sorrow’s experience

and drank Earth’s medicines
against human darkness.

                                      14th November 2014

 - Silke Heiss

tussen die lugholtes van my ribbes

dit is daar waar ek wil wees
daar waar kontinente van klank uit
my keel en vingers vloei
en ek aan 'n hele nuwe aarde geboorte gee

daar waar die magtige digkuns 
die ritme van die dag bepaal

ek voel alewig die klop in my keel
die nimmereindigende spits van my ore
ek staan op aandag
gereed vir die magtige vers
wat met volbloedige vlerke op my palms gaan land

ek grawe in die see-skulpe op soek 
na die waarheid van die woord
ek krap onder die volstruispoot se toonnaels
honger vir die metafoor wat alle metafore sal oortref

die woorde lê soos spook-spore
op die skadu's van die nag 
weier om gesien of gevang te word

en tog, soos klein swart poppie-saadjies 
kom lê die 
voortdurende wilskrag van 
die poësie
tussen 
die 
lugholtes 
van 
my 
ribbes

as die woord kom
weet ek hoe verruklik die lettergrepe soos 
ryp snye avokado op my tong sal smelt

laat ek diep binne die greep van die letter lê
maak my lam, maak my onbewus,
maak my vlieg, maak my lag,
maak my ril 
en
maak my vry

 - Lara Kirsten

Byooddefil

They are so byooddefil
the flowers
whom spring has ridden through
on way to summer –

wind-bruised,
rain-bent,
oh, the slings and arrows of their fateful fortunes
with the feeding of a thousand

sharp-beaked, long-tongued
birds and beasts,
repeated couplings of gross beetles
on sweet silky virgin petal beds –

disordered now in luscious droops
the flowers aren’t disposed
to poise; but, like byooddefil sluts
gossiping after hours

they hang around their stalks
in the manner of those
whom Life has used so
they don’t owe

anybody
anything
for being
byooddefil.

                                   18th November 2014

 - Silke Heiss

All Souls Day

We lit candles for our dead

and the simple rememberings of a few folk gathered together

by hauntings of lost companions

drew griefs grown lonely

to mingle

in one simple weave of hearts

so Death’s scythe blunted

and we could

be together again.

                                3^rd November 2014

 -  Norman Morrissey